Borderline

Mijn verhaal aan jou verteld

Door middel van gedichten en dagboekfragmenten die ik schreef in de tijd dat ik problemen had. 

Verloren

1990 na 8 mnd. dagbehandeling als een maatje van mij zelfmoord pleegt

5 april 1990

Lieve Kees,

Ik heb zo'n verdriet

Ik voel me zo alleen

Zo verschrikkelijk in de steek gelaten

Ik ben kwaad op je

Maar tegelijkertijd begrijp ik je ook zo goed

Hoe je ooit je ongeluk in je heb kunnen

houden, is voor iedereen een vraag

Maar dat je nu een eind aan je leven hebt  gemaakt,

zal iedereen zo'n pijn doen

Niet alleen morgen

Niet alleen vandaag

 

Dit is een tekeningetje dat kees op mijn huiswerkmap maakte

Alleen

Verdrietig

In de steek gelaten

Bang om alleen te zijn

Schuldgevoelens

Ik mis je

Kees en ik hebben net zo lang in dagbehandeling gezeten en ook op de zelfde dag samen afscheid van de groep genomen, eind maart 1990.
Wij waren allebei nog niet klaar voor afscheid van de groep en hebben dit ook heel duidelijk aangegeven, want het ging echt nog niet goed met ons.
Wat hem betreft bleek dit ook een week later!
Zo kwaad was ik,  dat er vooral niet naar hem is geluisterd.
Wij zaten al twee maanden langer in dagbehandeling dan dat daar de maximale tijd was, dus dat was van hun erg begrijpelijk dat er een eind aan gebreid moest worden.
Maar als ik bij mezelf blijf, ik heb gevraagd, zeg maar gerust gesmeekt waar ik dan wel terecht kon, maakte me niet uit waar dit zou zijn, al was het aan het andere kant van het land.
Als ik maar ergens begeleiding zou krijgen zodat ik zou leren te functioneren in het leven.
Was dat nou echt teveel gevraagd? Ja dus.

Lieve Kees,

Had het leven voor jou geen zin?

Waarom liet je niet langer de moed er in?

Nu heb je een eind aan je eigen leven gemaakt

Wat me zo intens in mijn hart raakt

Waarom laat je mij met zoveel verdriet,

schuldgevoel en pijn achter?

 

Lieve Kees,

Jouw pijn

Jouw verdriet

Jouw laatste shot

Deed de deur

Naar het leven

Voor goed

Op slot

 

Drugs beheerste je geest

Je was er acht maanden van af geweest

Maar toen nam je je laatste definitieve shot

Waarom,....................Waarom.................?

Ik wil....

Ik wil vanaf vandaag opnieuw aan de
serieuze strijd met mezelf beginnen

Ik wil weer verder gaan met knokken , knokken
voor een toekomst waar ik echt tevreden
mee kan zijn
Ik wil weer weer leren mijn angsten opzij te zetten
Ik wil mijn angsten kunnen overheersen
Ik wil weer kunnen vechten, vechten om
mijn doel te kunnen bereiken
Ik wil stoppen met deze depressie, deze
bijna doodlopende weg
Ik wil stoppen met stil blijven staan
Ik wil niet meer blijven vallen in deze put
zonder bodem
Ik wil de trap zien te vinden die me hier
uit haalt
Ik wil weer beginnen met leven, en bij leven
hoort knokken, keihard knokken
Knokken tot voorbij het einde van je
doel
Want zeg nu zelf, komt er wel eens
een eind aan wat je wil bereiken
Een eind aan je doel

 

angeliquevdn 06-08-1990 

 

Tussen 1990-1994

Na de dagbehandeling volgde een poliklinische "begeleiding" die vaker niet door ging dan wel.
Ik bleef hameren op verdere behandeling.
En zo kwam ik dan in 1990 op Bloemendaal in Den Haag (heet trouwens nu Parnassia)
In deze tijd heb ik ontzettend veel geschreven maar niet gedicht.
Het was een zinvolle behandeling waar ik veel geleerd heb en het ook heel erg naar mijn zin heb gehad.
De opname heeft 10 maanden geduurd en eigenlijk was dit qua geluk een hele gelukkige tijd.
Het in mijn vrije uren heerlijk fietsen naar Scheveningen, het ervaren om gewaardeerd te worden door alle mede bewoners van jong tot oud.
Het ervaren van echte vriendschappen en mezelf niet hoeven te forceren om aardig gevonden te worden.
En ik verliet de behandeling goed functionerend.
Werkte als vrijwilligster op een kinderboerderij en speel-o-theek
En werd een jaar goed poliklinisch begeleid.
Dit was weer het maximum aan begeleiding die ze konden geven en werd ik over geheveld naar het RIAGG.
Deze begeleiding heeft geduurd tot 1994
Inmiddels woonde ik op mezelf


Bij het Riagg heb ik geprobeerd dingen te verwerken omdat dit me dwars ging zitten.
Al vanaf mijn 13e zag ik en voelde ik een groep jongeren die mij misbruikte en met een mes bedreigde.
Aangezien ik dit weer in mijn dagelijks leven ging beleven en ik het echt niet meer kon scheiden van waan.
Kon het ook niet anders dan er aandacht aan te gaan geven.
Alleen zakte ik steeds verder weg in slecht functioneren.
En zat ik zo veel in een schijn wereld dat ik weer depressief en zelfs weer suïcidaal werd.


1994 leek tussen alles door een fijn jaar, had een hecht en leuk contact met mijn buurmeisje, had verkering met mijn boven buurjongen, en werkte als vrijwilligster op een kinderdagverblijf voor 20 uur per week wat vaak 30 uur werd.
Omdat ik weer erg grenzeloos was omdat ik het zo erg leuk vond.
In plaats dat de liefde de hoofdtoon vertolkte in dit jaar ging ik tussen die momenten flippend door het leven en heeft mijn toenmalig partner het heel zwaar met mij gehad.
Ik was zo suïcidaal dat ik uit rijdende auto's wilde springen en als maar een destructieve drang had.
Daar tussen door was ik dan verliefd en wilde we gaan trouwen.
In dit jaar volgde allerlei opnames en kwam ik er achter dat ook mijn partner een verborgen schulden agenda had.
In een klap was bij mij de grens een keer bereikt en heb ik hem de deur gewezen.
Wat een behoorlijke killing partij werd.
Daarbij heb ik een cassette bandje laten opnemen voor de eventuele nabestaande omdat ik dacht het niet te overleven.
En dan was de dader tenminste wel bekend.

Hier onder laat ik in dichtvorm en collages zien hoe die tijd is verlopen

Collage impressie bloemendaal 1990

 

Diagnose Borderline

 1994

1994

Ervaring van "die groep" die ik ervaar die me misbruiken

Dit speelt alleen maar in mijn hoofd vanaf 14e jaar tot mijn 30e zeer intensief.
Het is alleen zo ernstig dat ik het op zo'n moment en zelfs jaren heb ervaren als dat het echt gebeurde.
Nu anno 2013 heb ik heel toevallig ook net zo'n week gehad dat ik die groep weer beleefde terwijl ik daar eigenlijk vanaf 2000 vanaf ben en het alleen aanvals- gewijs nog ervaar.

Die groep bestaat uit 5-6 jongens van een jaar of 17 en een aso meid met veel make-up
Ze schelden me uit, raken me aan en verkrachten me

Door dit al zoveel jaar met mij mee te dragen en nooit heb kunnen verwerken omdat het anders alleen maar verergerde ben ik in relaties op seksueel gebied panisch. Ik wil niks, durf niks
En ben nu zover dat ik denk, laat mij maar gewoon met rust, ik ben gelukkig in mijn eentje, ik ga geen relatie meer aan omdat een jongen heel veel gedoe met me heeft op dat gebied.
Ik heb altijd een zeer begripvolle partner met zeer veel geduld gehad.
Maar ik stel dan ook eisen aan mezelf dat ik vind dat je een partner moet kunnen bieden en dat kan ik niet en ik ben er helemaal klaar mee dus.

nu weer terug naar 1994 collage over "die Groep"

 uiterlijke kenmerken van die groep

 

Opname MFC ik verzet me tegen de duur en streep de dagen af als een gevangene...

 

4 gedachte/gevoels-/gedrags- sporen door therapie (box) leiden naar 1 spoor

Ieder stukje puzzel staat voor een emotie die ik zal moeten integreren als een geheel

 

Relatie over...?

1994-1995 Delta psychiatrisch ziekenhuis in en uit

1994 begon geweldig, ik had een vrijwilligersbaan gelijk aan wat betaalde krachten deden.
Ik was aangenomen op een net opgestart kinderdagverblijf.
Aangezien ik geen diploma's heb en afgekeurd ben, ook toen d's tijd mocht ik vrijwillig werken en misschien zou er een opleiding in het vooruitzicht zitten.

Het was weer echt op zijn borderliners al wist ik toen nog niet dat ik dat had.
Ik werkte meer uren dan alle contracters die er werkte, ik was er altijd!
Tjonge, wat was dit geweldig.
Het werk voelde als op mijn lijf geschreven, waarom een opleiding ik kon toch alles?
Maar als het nodig was ging ik het echt wel doen!

Ik stond op de peutergroep, eigenlijk was ik aangenomen voor naschoolse opvang maar ik liet me daar erg over bluffen door kinderen die nog maar 7 jaar waren, laat staan 10-11
Ik voelde me daar heel ongelukkig.
En vroeg, omdat ik voelde dat ik anders van de spanning zou gaan flauwvallen overplaatsing aan en dat kon toen gelukkig.

Maar, ja peuters is natuurlijk helemaal genieten!

Tot op een keer...
We zaten in de gang met de leidsters op de laatste ouder te wachten, en de collega's begonnen me te dollen en duwden me in de ballenbak.


BAM!!!!!!!!
Ik kreeg een flash back van die groep, en ervoer hun niet meer als vertrouwd maar als bedreigend.
Ik liep weg naar onze ruimte, naar de keuken om tot mezelf te proberen te komen.
Maar blijkbaar duurde dat wat lang en kwam er iemand bij me kijken.
PATS!!!!

Toen kreeg ik een aanval!

Iedereen is daar enorm van geschrokken, ambulance is gekomen, ik ziek thuis....

Nu wisten ze mijn geheim, ik val dus flauw....

Ik werd somber, raakte helemaal in de put.
Moest opgenomen worden in het Psychiatrisch ziekenhuis van het Delta (MFC Hellevoetsluis)
Vele gesprekken volgde, diagnose werd er gesteld...

BORDERLINE

En voorlopig moest ik therapie volgen om beter te worden.

Mijn collega's zijn heel lief nog een keer op ziekenbezoek geweest, met een werkje wat de peuters voor mij hadden gemaakt
Inmiddels was ik echt niet meerde Angelique die ik was.
Nu, afgemat en depressief....

1994 staat ook in het teken van mijn relatie met Chris de jongen die heel wat met me heeft doorstaan.
En met wie ik besloot in een jaar te willen gaan trouwen, daar misschien later meer over.
Hij was er altijd voor me tijdens mijn opnames net als mijn ouders en broer en mijn vriendin Corrie toen der tijd.
Ik had een klein hecht wereldje om me heen waar op ik kon rekenen.
Maar was zo depressief in 1994 en vaak zo dwangmatig suïcidaal dat ik uit rijdende auto's wilde springen, overdosis pillen nam, het gevaar probeerde op te zoeken, uit het raam wilde springen of van het dak....
Het was zeer dwangmatig.
Echt geen houden aan

IK KON EN WILDE NIET MEER

Afscheid van de DOOD

Dood je bent zo dichtbij geweest.
Maar tegelijkertijd ook zo ver weg.

Ik heb om je gesmeekt en toenadering gezocht.
Niemand kon me meer bereiken.
Ik wilde alleen Jou, Jouw rust, Jouw warmte

Ik durfde niet meer uit mijn eigen dodentrein
te stappen.
Het zou laf zijn, na al m'n toewijding aan de Dood,
om nu terug te krabbelen.

Maar Dood, vandaag, nu, heb ik besloten je
m'n rug toe te keren, richting het leven
Hoe moeilijk dit ook is.

Morgen neem ik definitief afscheid van je.
Ik moet verder nu.
Ik pak de draad weer op.

Het doet zeer, verschrikkelijk zeer.
Maar jou wil ik niet meer.
Ik zoek nu anderen vrienden
Doe geen moeite me over te halen,
Ik heb besloten

IK HEB BESLOTEN TE LEVEN

Dag Dood

a.f.z. een winnaar!

Dit gedicht schreef ik 13 september 1994,
toen ik na herhaalde opnames en
veel zelfmoordpogingen eindelijk
de knop om wist te draaien en weer
voor het leven wist te kiezen.
Dit gedicht heb ik in de stromende
regen op een begraafplaats begraven
met daarop een kastanje.
Sinds dien is een kastanje voor mij het teken van leven

Spanning in mijn lijf

Bij een ontspanningsoefening kwam dit onverwachts naar boven.
Die rode vlekken geven mijn blokkade in mijn lichaam aan die ik visueel zag bij elke leeftijd.
De blokkade betekend, ik ben alleen, verdrietig, voel me bedreigd, machteloos, afwijkend, wraaklustig, somber, depressief, of ik sta op ontploffen.

Eindelijk...

Eindelijk na al die jaren is het zover.
Ik word gelukkig, ik ben blij
Eindelijk de depressie voorbij!

Eens hadden we de hoop op beter verloren
Maar nu is er dan toch echt een nieuwe,
dochter, zus, een hele persoonlijkheid geboren!

De steun en liefde van jullie, hielp me om
afscheid te nemen van de dood
En samen met Christmas, mijn konijn, wist ik weer
snel wat het Leven me bood

Mama, ik weet het, 22 jaar is lang
Maar wees nu maar niet bang
Het leven wordt mooi en daar genieten
we nu van.

geschreven vol spirit en geloof in mezelf

april 1995

 

Onzekerheid

Een vertrouwd gesprek
Het was te gek!
Zij praat over haar wisselende relaties
Ik over mijn wisselende psychiatrische observaties
Even serieus, maar vooral veel lol
Nee, zelfs van serieuze gesprekken gaat ze niet uit haar bol

Het lijkt zelfs wel echte vriendschap
Maar wanneer komt dan die klap?
Zo van, wanneer word zij me nu weer zat?
En val ik dan weer in zo'n gat?
Of zou ik nu sterk genoeg zijn?
Kan ik nu makkelijker omgaan met die pijn?

Bindingsangst, Verlatingsangst.
Waarvoor ben ik eigenlijk het bangst?

Ach al zou deze vriendschap maar een korte tijd duren.
Dan was het nog niet zonde van onze geïnvesteerde uren,
Want we hebben een oprechte leuke tijd
Dat is pas de waarheid!
We hebben geen aanleiding om over onze vriendschap te treuren.
Dus zal ik me maar snel uit deze gedachtestroom  sleuren.

Want Barbara is gewoon een rationele, lieve, gevoelige meid
Dus onze vriendschap duurt vast nog een hele tijd. 

Geschreven 16 oktober 1995

Anno 2013

18 jaar later zijn we nog altijd hele close vriendinnen

Nooit meer klein

Mijn lijf trilt
Het is de emotie die in me gilt

Ik ben in paniek en ben bang
Wordt het krijgen van mijn aanvallen weer een dwang!

Ik voel me zwak en klein
Ik wou dat er iemand bij me kon zijn
Maar eerst probeer ik het maar alleen
Al gaat er nu al een uur overheen

Waarom heb ik nu zo'n angst en doet mijn lichaam zo raar?
Er is geen rede toe, want ik ben toch niet in gevaar?
Afleiding of m;n klachten onderdrukken
Dan moet het toch wel weer lukken!

Misschien moet ik er juist wel aan toegeven
Maar ik wil die bedreiging niet weer beleven
Innig vecht ik er tegen
Maar daar kan ik m'n emoties niet mee weg vegen

 Ik wil geen slachtoffer meer zijn
Dat maakt me als mens namelijk zo klein
Want juist nu sta ik zo krachtig in het leven
En dit wil ik echt nooit meer opgeven
Nooit geen opnames in de psychiatrie meer!
Geen psychiater die meer beslist over mijn leven,
keer op keer

Godverdomme ik wil sterk genoeg zijn
Maar uit het onderbewuste komt toch iedere
keer weer die angsten en pijn
Ik wou dat ik eens op een normale manier
mijn gevoel kon uiten
Gooi gewoon al die tranen eens naar buiten!

Er gebeurd dit jaar zoveel positief
maar als dit zo blijft ben ik bang dat ik verlies

Please, Help me dan!
Ik geloof dat ik het nu even niet zelf kan

geschreven 17 oktober 1995

Flauwvallen op straat

Uiteindelijk ben ik dan toch out gegaan
En dan nog wel buiten
Ik was plotseling weer van deze wereld vandaan
Ik lag behoorlijk te stuiten

Barbara legt mijn buren uit wat dit is
En probeert mij gerust te stellen,
zo goed als dat gaat.
Want deze aanval is echt niet mis
Ondanks dat ze lief tegen me praat

Iedere keer raak ik in paniek
Want wat is nu echt
En wat is waan
Ben ik alleen of staat er veel publiek
Ik wil nu echt uit mezelf vandaan

Dante en zijn vriendin vangen me in hun huis op
Maar gelukkig is ook Barbara er bij
Zodat mijn aanval misschien iets eerder stopt
Want met zo'n goede opvang om me heen
Word ik toch alleen maar blij

Na twee en een half uur ben ik dan eindelijk goed bij
Het heeft wel erg lang geduurd
Maar nu is het weer allemaal voorbij
Plus ik hoef niet meer te twijfelen over deze buurt
Want er is onwijs goed gehandeld
Er was totaal geen paniek in of om het huis
Zodat ik nu weer gewoon naar boven wandel
In plaats van de EHBO afdeling van het ziekenhuis

Zo als je in het gedicht "nooit meer klein" kon zien voelde ik me niet lekker en was ik bang voor een aanval.
Maar ik liet me nooit door mijn angsten beperken, ging ook niet want het kon ook niet gaan gebeuren en dan moest ik mezelf binnen opsluiten en duurde het misschien wel meer dagen voor ik een aanval kreeg.
Maar ver kwam ik dit keer niet, voor mijn portiek was ik in elkaar gestort en mijn vriendin Barbara had me gevonden toen ze haar hond uit ging laten.

Dit gedicht is dus ook geschreven op  17 oktober 1995

Toch een gelukkig leven...

Mijn vuisten kapot slaan,
Wat heb ik daar nou aan?
Nou, dan stopt die gekte in mijn hoofd.
Ik zoek iets wat me verdoofd.
Maar dan is dat toch niet de manier?
Nou dat interesseert me geen ene zier!
Ik ben ontzettend gespannen en de agressie
stormt door mijn lijf.
Ik weet geen normale manier waarmee ik
dit verdrijf.

Video gekeken, gegeten en mijn vissen verschoond.
Zelfs door actief te blijven word mijn lichaam
niet met rust beloond

Ik vlieg werkelijk tegen de muren op.
Vriendschappen voelen langer hoe meer aan
als een strop.
Tja, alleen zijn, niemand om me heen, dat voelt tenminste bekend.
Maar liefde uit mijn omgeving ben ik absoluut niet gewend.
Alleen zijn is toch een veiligheid,
Want dan raak je tenminste niemand kwijt.

Jeetje, zelfs positieve dingen voelen ontzettend zwaar.
Dat heb ik eigenlijk nooit zo goed beseft.
Misschien dat het daarom zo mijn hart treft.
Want met problemen weet ik onderhand wel om te gaan.
Het is dus best moeilijk in het positieve leven te staan.
Toch wil ik hier nooit meer uit weg.
Dus dat blijft nog wel even een gevecht.

Ach, wat zou ik moeten zonder zorgen.
Altijd vrolijk, altijd lol, altijd gein.
Gatver, het leven zou toch altijd maar feest zijn.
Nee daar moet ik toch ook weer niet aan denken
Want dan zou ik nu al weten wat het verdere
leven me nog gaat schenken.
Nee dan toch maar liever dat stukje onzekerheid
Dan is het leven een hele bijzonderheid!

Geschreven 4 november 1995