Borderline

Uit noodsprong neem ik contact op met een medium

Mijn broer zou over twee dagen voor een jaar naar Australië vertrekken.
Ik was heel bang om dan van de spanningen te gaan flauw vallen, ik ga hem namelijk zo erg missen.
Ik wilde niet dat dat zijn laatste beeld van Nederland was, achteromkijkend de douanepoort door en dan je zus daar zien stuiteren op de grond (mijn aanvallen zien eruit als epilepsie namelijk)

Maar waar vind je acute hulp die meteen werkt....
Ik pakte de Goude gids en kwam daar bij paramedische hulp en een helderziende die ook aan bach bloesem therapie deed kon ik meteen bellen en zat ook in mijn woonplaats.
Ik belde haar op en maakte voor de volgende dag een afspraak.
En samen met Barbara, die wel gelooft dat er meer is tussen hemel en aarde, gingen we er naar toe.

Bij het eerste bezoek kreeg ik druppels van Bach bloesem mee (Homeopatisch) daarvan kreeg ik de rescue druppels mee om te gebruiken voor wanneer ik spanningen op voelde komen.
Gek genoeg heeft het me gesterkt om mijn broer op een rustige en vrolijke manier uit te zwaaien.

Van het aller eerste bezoek schreef ik het volgende gedicht:

Haar naam is Marjolein

Ze maakt me vrij...

14 november 1995

Al zoekend naar haar huis waarin zij woont
Lijkt alles wat gaat komen erg ongewoon
We lopen te dollen over wierook en heksen
Gewoon van de zenuwen lopen we zo druk te kletsen

We lopen de trap op, achter haar aan
Het klikt meteen, heel spontaan
In haar kamer hangt een zeer relaxte sfeer
Maar lollig ben ik nu echt niet meer

Zenuwachtig voor wat komen gaat
Wilt ze dat ik kort over mijn problemen praat
Al snel is haar het hele probleem bekend
Ze zegt:"...Ik denk dat je bezeten bent."

Tien volwassen personen huizen in mij
Zij maakt me hier straks van vrij
Met haar handen op mijn schouders gaat zij achter me staan
Maar ik merk goed, die personen willen absoluut niet uit mijn lichaam vandaan

Een vreemde ervaring is het wel
Maar ik weet zeker dat ik me niet aanstel
Ik voel ze via mijn onderrug wegtrekken
Maar ze vechten als gekken

Ze hoort, ziet en voelt ze, en beschrijft hun goed
Ze zijn behoorlijk kwaad omdat zij ze uit mijn
Lichaam verdwijnen doet.
Een doof, agressief of uitgeput persoon vertrekt uit mij
Deze behandeling is zwaar voor ons allebei

Dat ik dacht steeds misbruikt te worden, kwam van hun vandaan
Dus het heeft niet alleen tussen mijn oren bestaan
Zij waren wel degelijk echt
Het zijn overleden, geesten waar tegen ik vecht.

 

Pure vrijheid van gevoel en gedrag

Stemmen in mijn hoofd en het ervaren van die groep

Eindelijk

Altijd maar weer die paniek in mijn hoofd
Op zoek naar iets wat me misschien verdoofd
Flauwvallen, snijden. drank of pillen
Zelfvernietiging is wat "ze" willen
Is het wel "ze"of is het toch, IK, die dit doe?
Al die twee strijd in mijn hoofd ben ik zo moe

Wat heeft al dat depri gedoe toch voor zin
Want alleen het leven is wat ik nu bemin
Want dood wil ik al lang niet meer
Dit is iets wat ik zeker niet meer apprecieer

Geschreven op 27 november 1995

1994 was een jaar vol crisis opnames in het MFC. Nu wilde ik terug naar mijn therapeute van het Riagg en probeerde dit via onderstaande brief

2 december 1995
Lieve Marian,
 
Al ruim twee jaar
ben jij mijn behandelaar
Er is ontzettend veel gebeurd
En steeds heb ik mezelf er uit gesleurd
Vorig jaar zat ik veel in het MFC
Daar had ik het behoorlijk moeilijk mee
Tja, ik was ook wel erg suïcidaal
rand psychotisch, borderline...ach noem het: "niet normaal"
 
Toen, september '94 kwam toch die ommekeer
"Afscheid van de Dood"
Want dood wilde ik niet meer.
Het was zwaar, het afscheid deed onnoemlijk veel pijn
Ik koos nu voor het leven, maar ik wist niet hoe dat zou zijn
Voorzichtig begon ik aan die onbekende reis
Er kwamen momenten van zonlicht tussen al dat grijs
Het duurt nu pas een klein jaar
Maar ik heb het nog niet helemaal voor elkaar
 
Hopelijk kun jij me daar nog even in begeleiden
noem het anders therapie
Want als je dat voor elkaar krijgt doen we gewoon
iets aan frequentie
Een afbouwschema van bijvoorbeeld 1x in de maand
naar 1x in het kwartaal
Vind misschien het beleid van het Riagg niet
eens zo abnormaal
 
Want zeg nou zelf, twaalf jaar lang werken aan ellende
Maakt zelfs een positief leven, vaak nog geen
georganiseerde bende
Want nu lijkt mijn leven juist wel eens moeilijker
dan eerst
Door constant die druk van: "Ik mag niet terug vallen"die overheerst.

Entiteiten...?

Gevoelens dat ik niet alleen ben in mijn eigen huis.
Zijn er entiteiten hier?
Na wat vragen met de Tarot, stuur ik ze weg naar het licht
1 verstopt zich in een hoek van m'n gang

De ander maakt me ontzettend bang
Ik bel Bar...
Ik bel Marjolein...

Ik ben totaal in paniek en ben blij als Marjolein en Hellen er zijn
Drie onderwereld figuren en drie dwalers
Ze vechten hard, maar krijgen ze niet snel klein
En ik doe ontzettend veel moeite om niet te flippen
Na drie kwartier is mijn huis dan leeg
Ik ben zo dankbaar voor hun inzet
En duik uitgeput vroeg in mijn bed

Dit gedicht schreef ik maandag 8 januari 1996

Volgens die paragnost Marjolein loopt er een pad door mijn huis dat in verbinding staat met het dodenrijk.
Waarop dwalers die het licht niet kunnen vinden rond dwalen.
Dit zijn niet altijd kwade geesten maar ook verwarde geesten.
Nou en volgens hun ben ik zo paranormaal gevoelig en sta ik zo open dat ik dit continu op pik.
Ik noemde het tot die tijd en eigenlijk nog steeds psychotisch of gek.
Het feit is in ieder geval dat ik er flink angstig van word en me leeg zuigt qua energie