Borderline

Lieve Marjolein

9 januari 1996
Tijdens moeilijke momenten steun ik op jou.
Je bent voor mij die krachtige, energieke kastanje boom.
Die me steunt en ontlaad, als het met mij even niet gaat.
Nu lukt het me steeds sneller te ontwikkelen tot de Angelique die ik al mijn
hele leven wilde zijn.
Met wortels stevig in de grond, krijgen ze mij niet meer klein
Toch spartel ik nog steeds tegen als het om het wel of niet bestaan van entiteiten gaat.
Maar je hebt al zo veel mensen uit me gedreven, dat is toch een feit dat me niet meer los laat.
Gelukkig verwacht je dat ook niet van mij, als ik maar op jou vertrouw, laat je mijn ontwikkeling
hierin gewoon vrij.
En dan nog een eens al die energie die je in me steekt. al is het midden in de nacht of tijdens je vrije week.
Ik ben je echt heel dankbaar, want op zo'n moment heb ik het echt wel zwaar.
En dan ben ik echt zo blij dat je je energie wil delen met mij.
Ook mijn omgeving ziet dat ik, sinds dat ik bij jou kom, snel verander.
Dat is me echt nooit eerder gelukt, ondanks onuitputtelijk veel inzet van mij of van een ander.
Het word me steeds duidelijker, er is dus toch meer.
Meer dan dat ik verstandelijk wil toegeven.
Dingen die ik voel, zie en beleef, waarop ik geen invloed schijn te hebben.
Dat is voor mij ontzettend moeilijk te accepteren, want het klinkt zo goedkoop, slap.
Het is zo makkelijk om je achter iets te kunnen verschuilen, en je verantwoordelijkheid voor vreemd gedrag niet meer te hoeven, kunnen dragen.
Maar steeds vaker wordt het me duidelijk dat wanneer ik echt mezelf, dus zonder entiteiten ben, ik op eens wel die krachtige, strijdlustige Angelique ben.
En de grenzen voor mezelf kan bewaken.
Ik ben duidelijk in ontwikkeling, en met hulp van jou weet ik bijna zeker dat ik een fijne toekomst opbouw.
 
Hier voor wil ik je ontzettend graag bedanken.

Ik voel me zo alleen...

Mijn hartsvriendin Bar,
waar ik meer om geef dan goed voor me is.
Namelijk veel te grenzeloos.
Ze kan me op een dag 10 uur aandacht geven,
en nog zoek ik een excuus om bij haar, een paar deuren naast mij, langs te gaan.
Ik verstik haar (al begreep ik dit in die jaren niet)
Ze heeft op het moment van het schrijven van het volgende gedicht
(wat beschadigd is geraakt door de tranen die toen over mijn wangen liepen) een relatie met Erik
Erik was inmiddels ook een maatje van mij geworden (Dacht ik vooral)

18 april 1996

Ik voel me zo alleen...

Het voelt, alsof ik leef op een onbewoond eiland.
Ik loop continu met m'n ziel onder m"n armen,
en wordt telkens door emoties overmand

Een stormloop van gedachtes weerklinken in mijn
hoofd, als in een echoput
Mijn hoofd knalt bijna uit elkaar, tja ik voel
me echt ontzettend kut

Ik eis dat ik er steeds voor iedereen wil zijn.
Maar daarna loop ik dan alleen rond met al die pijn.
Ik heb het gevoel dat ik hier helemaal alleen
voor sta.
Want niemand denkt er aan hoe ik er verder
mee omga
Steeds probeer ik het afstandelijk te zien,
als hun probleem
Maar eigenlijk is dit onzin, want ik kan er ook niet
meer omheen

Ik ben bang, en ik heb verdriet
Maar dat mag ik niet uitten, want dan help ik
ze niet.
Wat Bar, ook zal beslissen.
Ook ik ga iemand missen.
Want als ze verder met Roland gaat
Weet ik dat ze mij als vriendin ook verlaat.
Want haar hele wereld draait dan alleen
nog maar om hem
Ik ben bang dat ik weer gedumpt word,
ik denk dat ik hier nu niet tegen ken.
Ook Erik is dan vast verleden tijd...
Tja, volgens mij raak ik twee goeie vrienden kwijt

 

Zelfhaat

Dit gedicht van Hans Dorrestijn symboliseert perfect mijn gedachtte

14 mei 1996 

Zelfmoord kan helpen

Door een mist die haast geen licht door laat
zie ik wat mij te wachten staat,
een pijn die door het merg heen gaat
En ik besef nu inderdaad:
slechts

zelfmoord kan helpen
om deze pijn te stelpen
je kan het wel of niet doen
elke dag.

Ik zoek naar een herinnering
die het wint van mijn verbittering,
maar niets van vroeger brengt nog baat
voor mijmerij is het te laat,
maar

zelfmoord kan helpen
om deze pijn te stelpen
je kan het wel of niet doen
elke dag

Ik heb verloren, ben kapot
Wie gelooft er nou nog dat het lot
een wending maakt en mij tot slot
laat triomferen als een god,
nee

zelfmoord kan helpen
om deze pijn te stelpen
je kan het wel of niet doen
elke dag

Het geeft een mens een zware schok
te merken: ik sta voor het blok
Mij rest slechts om te zien in wrok
het heeft geen zin meer dat ik knok,
dus.

zelfmoord kan helpen
om deze pijn te stelpen
je kan het wel of niet doen
elke dag
Het is je eigen leven
dus het mag!

 

eigen gedicht 15 mei 1996

De namen van mijn vrienden:

 

 

 

 

 

 

 

 

afz: angelique

Wat ik van je wil...

15 mei 1996

Ik ben zo moegestreden,
alles doet zo'n zeer
Niet alleen door het verleden,
maar ik zie zo geen toekomst meer

Ik ben onderhand volledig uitgeteld
en de finish is nog lang niet in zicht
Iedere keer als ik dit aan iemand vertel
verdwijnt alle vrolijkheid van hun gezicht

Maar echt, zo somber ben ik niet,
ik wil allen even een arm om me heen
Ik barst gewoon van het verdriet,
laat me nu alsjeblieft niet alleen

Ik vraag je niet om raad
ik wil alleen een luisterend oor
Omdat het "nu" even niet met me gaat
maar daarna ga ik heus wel verder hoor

Al lijkt het alsof ik het nu op wil geven,
maar dat is zeker niet waar
Ik wil echt wel verder blijven leven
alleen valt het soms wat zwaar

Geef me maar even de tijd,
laat mij maar even waaien
Ik win vast ook deze strijd
ik moet mezelf alleen wat oplaaien

Een omheining

Soms belet het hek je stappen naar de vrijheid

maar soms beschermd het ons tegen het gevaar

Alleen weet je soms niet aan welke kant je staat

 

Wie ben ik?

Schreeuw

Entiteiten in mij...

23 augustus 1996

 Lieve Bar,

Vanmorgen vroeg...
mijn angst was groot
Even leek 't alsof,
stond iemand op uit de dood
Hij haalde uit
maar kwam terug
ik zag bloed en raak in paniek
...wat is hij van plan?
Hij wil bezit nemen van mijn hoofd
maar ondanks m'n angst belde ik jou

Toen kwam jij...
je maakte me vrij
je stuurde ze weg
je praatte met mij

Bar, ik wil je zeggen:

Het deed me goed weer te voelen dat je er voor me bent,
soms raak ik dat namelijk een beetje kwijt

xxx-jes van mij

Door de helderziende is Bar en mij geleerd dat we de entiteiten naar het licht moeten sturen als ze mij lastig vallen. Alleen door mijn angst kan ik dit zelf niet.
Bar doet dit al pendelend.

 

Zo veel gevoelens

08 september 1996

Angst
verdriet
en Pijn

Besta ik uit één persoon of toch uit twee?
Soms zo zelfstandig en blij
Dan plotseling totaal in de war
en zo bang als een klein kind

Angst
Verdriet
en Pijn

Het ene moment op zoek naar een levenspartner
Dan ineens lig ik trillend van angst in de armen
van een vriendin

Angst
Verdriet
en Pijn

Ik doe m'n huishouden
of slaap met mijn knuffel,
angstig in elkaar gekropen

Angst
Verdriet
en Pijn

Ik, 24 jaar oud
Optimistisch
en sociaal
kan wel zeggen, dat ik van deze twee
uitersten baal

Sam

22 september 1996

Ik stik, ik stik...
fluister ik zacht
Maar ik dring niet tot je door

Ik stik, ik stik...
Vertel ik jou
In de hoop dat je me niet meer
benauwen zou

Ik stik, ik stik!
Schreeuw ik je straks toe
En dan ben ik je binnen twee
weken ontzettend moe

Lieve Sam,

Maak me weer blij
Laat me een beetje vrij
Ik vind je meer dan aardig
echt waar
Maar het inpikken van mijn hele
leven valt me te zwaar
Geef me ruimte om te groeien,
en je zal iets moois zien opbloeien

Veel  Liefs van Angelique

Binnen twee weken het snel uitgemaakt met Sam

Hij ging de deur uit en ik draaide KEIHARD het nummer Vrij zijn van Marco Borsato

Vrij zijn

Haar zijde zachte haren
Vallen wild langs langs haar gezicht
Amper achtienjaar
Maar zoveel ouder in dit licht
Iedereen danst om haar heen
Maar niemand komt dichtbij
Misschien 'n uur, misschien 'n nacht
Maar altijd blijft ze vrij

Tot dat de ochtend haar weer
nieuwe kansen brengt
Zal ze naast je staan
Maar komt de morgen, zal ze gaan

Vrij zijn
ze wil alleen maar vrij zij
Vrij zijn
Liefde komt ooit
Ze wil nu alleen maar
Vrij zijn
Onbezorgd en vrij zijn
Liefde
liefde komt ooit
Als ze niet meer vrij wil zijn

Soms is ze bang en eenzaam
en verlangt ze terug naar toen
Geborgenheid en warmte
en een vaderlijke zoen
Maar ze wil het leven proeven
zonder regels of gezag
juist al die dingen doen
Die bijna niemand anders mag

Ze lacht de wereld uit en danst
haar twijfel weg
Verliefd kijkt ze je aan
Maar als je meer wilt zal ze gaan

Vrij zijn
ze wil alleen maar vrij zij
Vrij zijn
Liefde komt ooit
Ze wil nu alleen maar
Vrij zijn
Onbezorgd en vrij zijn
Liefde
liefde komt ooit
Als ze niet meer vrij wil zijn

En ze danst en ze lacht
en ze gaat je te lijf
Voor een uur, voor een nacht
Maar denk niet dat ze blijft

Vrij zijn
ze wil alleen maar vrij zij
Vrij zijn
Liefde komt ooit
Ze wil nu alleen maar
Vrij zijn
Onbezorgd en vrij zijn
Liefde
LIEFDE KOMT OOIT
ZE WIL NU ALLEEN MAAR VRIJ ZIJN

"Doe ik dit mezelf aan?"

12 februari 1996 

De afgelopen weken, leek opnieuw te zijn gestart
Maar vanavond voel ik plotseling weer die vermorzeling
van mijn hart
Terwijl ik intens denk:"ik red het wel!"
Maar ondanks dit, zijn het negatieve gevoelens die
me overstelpt.

Langzaam en onverwachts voel ik weer die
glazen-koepel over me heen gaan.
De mist komt op,geluiden vervagen, gesprekken
kan ik niet meer verstaan

Ik word emotioneel, ik ben bang, kwetsbaar
en voel me alleen
De wereld lijkt zich van me af te keren, de
werkelijkheid verdween.
Huilend zak ik op de grond.
Maar mijn eigen gevoel is totaal verstomd.

Zo'n herkenbaar, maar gelijk ook zo onecht.
Het voelt als iets onverklaarbaar, een niet te winnen
gevecht
Jaren lang werd ik boos op mezelf, ik haatte deze
destructieve gedachte
Nu, twaalf jaar later, blijkt het om duistere machten
te gaan, die me tot dit alles brachten

Een geheel nieuw proces brak aan, namelijk
het proberen te geloven in entiteiten.
Die met behulp van Marjolein uit me weg gaan.
Maar gaat het nog wel om geloven als de resultaten staven op feiten?