Borderline

Soms zo alleen...ook als schizofreen ;-)

29 januari 1997 
 
Soms zo groot als het heelal
Beklemt m'n hart, keel en hoofd
Stil blijven staan kan niet, achteruit gaan
wil ik niet
Maar ik ben als de dood om vooruit te gaan
 
Niet alleen ik ben totaal uitgeput
Maar ook m'n omgeving is totaal uitgeblust
Dus geen schouder om op uit te huilen
geen steuntje in de rug...?
 
Of toch...
 
Tussen al die duisternis, in dat grote heelal
is dat ene lichtje, ze straalt voor jou
Soms verdwijnt ze even, soms voor een
langere tijd, maar nooit verdwijnen ze allemaal
tegelijk
 

Lieve ik-jes

Werk samen aan je acceptatie van"de ander"
Ook al lijkt de haat van de één nutteloos
het is wel een kant die je helpt met je
grenzen stellen
Zodat niemand meer over je heen zal walsen

En je ander "ik" zorgt ervoor dat je
niet stug of dwars zal overkomen
Ze zal liefde geven en contacten
onderhouden
Jullie worden een Unieke Eenheid
Meer mens dan ooit te voren

Onderweg naar intake in het Academisch Ziekenhuis Utrecht Psychiatrische afdeling

31 januari 1997

Soms zijn er van die momenten
dat je niet langer meer kunt wachten
Minuten lijken uren, uren lijken nachten
Nerveus voor wat komen gaat
bang voor wat ik achter laat

Indringende gesprekken over een half uur
Hopelijk raak ik niet al teveel overstuur
Ma en pa zijn met me mee
Ik hoop op een beetje steun van hun twee

Ik hoop dat mijn verhaal duidelijk zal zijn
en dat ze me willen gaan helpen
Dat ze een diagnose met prognose
voor me hebben wat m'n wonden zal stelpen

Terugweg na mijn intake bij het AZU

Zo dat was het dan
Utrecht weet ook geen behandelplan
Daar sta ik dan alleen
Niemand weet raad met mijn probleem
Ik ben zo moe en uitgeput
Voor verder knokken ontbreekt bij mij de fut
Ach morgen gaan we naar het strand
begraaf ik mijn problemen maar in het zand
Hopelijk is het dan snel springvloed
Die dan al mijn zorgen verdwijnen doet

Weet je wat ik nu boven alles uit verkies
...Geheugen verlies!
Niet meer weten wat er is geweest
Een lege bladzij maakt het tot een feest
Gewoon een hernieuwde kans voor mij
Met een nieuwe ik is alles voorbij.

Toch???

Toch weer een behandelplaats gevonden, "De schakel, Delta psychiatrische ziekenhuis" Opname

Hersenspinsels

Dit schreef ik het weekend voor de opname op de schakel

2 april 1997 

Tranen kriebelen achter mijn ogen
Er ligt een steen op de plaats van m'n hart
Zo lig ik te denken in de nacht...

Vrienden die ik zal gaan missen
Zo ook m'n beesten waar ik veel van hou
De leegte die ik zal voelen
Maar ook alle pijn die zal gaan vloeien
doen me rillen van de kou

De fase van afscheid, de periode van voorbereiden
gooien m'n emoties door de war
Geloof ben ik verloren
Het is mijn Hoop die ik angstvallig vast hou
zodat ik niet in een depressie verstar

Knokken is mijn streven
tegen alles wat me blokkeert
Zo zal ik mijn opname te gemoed gaan
Zodat ik later kan zeggen:"ik heb alles geprobeerd"

Nu volgen er een hoop collages en tekeningen die ik in deze periode maakte

Mezelf voorstellen bij creatief:

 

 

Gevoel

 6 mei 1997 

16 mei 1997 

Opdracht teken je thuissituatie

20 mei 1997 

Splitsing van mijn gevoel naar een veilige omgeving

20 juni 1997 

 

Juli 1997 Zeer heftige maand vol negatieve gevoelens

4 juli 1997  

 6  juni 1997 

 Dit is mijn levenspad, chaos op mijn pad

Gekaderde emoties, bang om het los te laten

13 juni 1997 

 

Destructief gevoel

22 juni 1997

 

Ik en de duivel in mij

25 juni 1997

 

Ik voel me onder invloed van demonen

25  juni  1997 

 

Ik ben destructief

1  augustus  1997 

 

Opdracht, teken een bekende en een nieuwe manier om met je emoties om te gaan

5 augustus 1997 

 

Verliefd op Dimitri?

22 augustus 1997 

 

Mandela

8  september  1997  

 

Ja Verliefd!

23  oktober 1997 
 
 

December 1997

De relatie met Dimitri is na ander halve maand ook weer uit gegaan,weer is door mij....
Uit het niets was ik weer is niet meer verliefd...
arme jongen.

En voor de feestdagen nam ik afscheid van "De Schakel"

Met een sinterklaas gedicht en tekening (maar die heb ik niet meer) nam ik afscheid van de groep en de staf...

Lieve Schakelaars,

Sommige mensen willen liever niet in de
belangstelling staan
En proberen dan zo stilletjes mogelijk hier
met ontslag te gaan
Piet en ik zochten een manier
Hoe houden we die griet nou hier?
Maar het was duidelijk, dat had geen zin
En toen vonden we deze tekening
Aha, wel altijd grote praatjes
Maar ze mist straks toch haar maatjes
Ze wil dit als afscheidscadeau geven
En wenst iedereen een fantastisch leven

Daarna volgde nog een gedicht wat de verloop van je emoties zijn tijdens een behandeling

Emoties

Gevoelens worden je teveel
maar tegelijkertijd kan je er niet bij
je red het niet meer alleen

Doodop kom je hier aan op "de Schakel"
Je zoekt je plek
Maar dat gaat niet zonder slag of stoot

Na een periode van wennen
moet je echt aan de slag
Het is alsof je hier nooit doorheen
zal komen
Je word kwaad op jezelf
zet je af tegen je omgeving

En dan zonder dat het je opviel
ben je toch veranderd
Je bent sterker aan het worden, maar alle 
dingen zijn wel erg eng

Je groepsgenoten hebben in de loop der tijd
je hart gestolen
En ook om de staf ben je erg gaan geven
Vooral diegene waar je regelmatig contact mee hebt gehad

Het wordt tijd om je op hier buiten te
gaan richten en daar een plek te gaan krijgen
het lijkt weer een zelfde weg
Emoties, wennen, vertrouwen, afronden, en
uiteindelijk wéér verder gaan

Je zal je leven lang zo blijven groeien
Maar weet op jezelf te vertrouwen
Want ook dit heb je doorstaan

Ik wens jullie veel succes, sterkte, moed, troost in jullie verdere leven