Borderline

Mijn gemaakte kerstkaart (niet verstuurd)

 

1998 De zwartste tijd uit mijn leven moest nog komen...

Ik was net verhuisd,
Ruimere woning en weer ben ik de buurvrouw van Bar.
Dagelijks gaan we met elkaar om
Lekker honden uitlaten.
Inmiddels had ik nu drie honden waar van een puppy.
Verder had ik een huis vol reptielen
Drie ratten
Een kat
Twee waterschildpadden en een anderhalve meter bak aquarium

Alles was schoon en goed verzorgd
Ik had het goed voor elkaar
Ik kookte voor me zelf

Maar Bar en ik gingen heel, heel veel uren met elkaar om op een dag
Maar zodra ik de deur achter me sloot kwam er een leegte over me heen en voelde ik me zo eenzaam...
En dan stond ik weer voor de deur, heb je zin om die serie samen te gaan kijken

Destructieve zoektocht naar de dood, schaamte voorbij...

In mijn leven had ik al zoveel pogingen gedaan een einde te maken aan mijn leven en altijd mislukte ze

En wat een loser voel je je dan, als je maag weer is leeg gepompt
En het je weer niet is gelukt
Ik was zelfs te dom om een eind aan mijn leven te maken

Ik had een kleine handicap,
namelijk dat ik een ander niet wilde choqueren met mijn dood
En ik ook niet het risico wilde lopen dat wanneer het zou mislukken
dat ik dan gehandicapt verder door het leven zou moeten

Dus de trein viel af, vanwege die arme machinist
Ophanging in een park viel af, want stel je voor dat iemand me
zou vinden en daar mee zijn of haar leven te hebben verwoest
Drug, hoe kwam je daar als niet gebruiker aan
Vanaf een flat springen, je zal het maar zien gebeuren

Mensen beweren als je  daar nog rekening mee houd dat je dan niet dood wil.
Nou laat ik je uit de droom helpen, IK WILDE DOOD

Nu pillen niet bleken te helpen hoeveel ik er ook van slikte keer op keer
kwam ik op een  bizar idee....

Ik belde een 06 contactlijn voor seksueel contact en selecteerde daar dan iemand die er
gruwelijkste ideeën op nahield om te mogen doen

De hoop was dat ik dan vermoord werd

Drie keer zijn verschillende snuiters langs geweest, maar...
Ik bleef leven

Bar merkte dat er 's nachts mannen over de vloer kwamen,
woonde ten slotte naast haar (maar daar stond ik helemaal niet bij stil)
En de honden sloegen heel erg aan bij het aanbellen.

Vlak daarna kreeg ik een relatie met Ron

Iedereen had me inmiddels als een baksteen laten vallen.
Mijn ouders en ook Bar
Ze vonden me zo ontsporen al wisten ze niet half hoe...
letterlijk zeiden ze:"je zoekt het maar uit!"

Ik leerde Ron kennen via een 06 contact lijn (niet seksueels) 
Binnen een maand woonde we samen
helemaal in Nieuw Vennep
Al mijn huisdieren kwamen mee, inmiddels had ik geen reptielen meer.
Ook veel van mijn inrichting ging er naar toe.

We hadden het goed.
Hij werkte als nationaal vrachtwagen chauffeur
en ik deed het huishouden
Na een maand of drie vond ik dat hij wel recht had op een hele waarheid
van mijn achtergrond en biechtte ik hem op van die seksuele destructieve
contacten en ook het waarom  ik dit toen deed
Hij sprong uit bed en noemde me een hoer

De relatie kwam niet meer goed

Dus wilde ik terug verhuizen naar Spijkenisse
Maar niemand wilde mij, al mijn dieren en mijn inrichting terug verhuizen
Zijn vader heeft me uiteindelijk naar huis gebracht met mijn drie honden en met mijn kat

Daar kwam ik dan in een huis wat compleet leeggeroofd leek
Overal misten meubels
Met pijn in mijn hart moest ik achterlaten mijn schildpadden die ik had grootgebracht
En mijn aquarium en twee ratten

Nooit kwam er meer iets terug....

zelfmoord

Door dit alles was ik gebroken en alleen
Nu niet alleen van binnen maar ook qua mensen waar ik om geef die er niet meer waren voor me

Ik kan je niet alle antwoorden geven van wat er allemaal is gebeurd 
Nooit is mij het verhaal van voor tot achter verteld
En ik, ik weet maar flarden

Mijn ouders vonden mij in bed, bijna dood
Mijn huis geruïneerd, al het servies kapot gegooid
een grote vuile puinhoop.
En de arme beestjes die er doorheen liepen...

En dit gedicht lag naast mijn bed

14 april 1999 

Het is te laat...

Als je alsmaar vecht zonder enkel resultaat
maar alleen nog maar jezelf haat
is het tijd om te stoppen

Als iedereen je opgeeft
en om te overleven, m'n dieren de deur uit moet doen
degene waar ik juist zoveel van hou
dan komt het moment dat je niet meer kan

Als er intussen alleen maar op je word gekankerd
al doe je nog zo je best
dan breekt er iets in je

September 1994
afscheid van de dood genomen
maar God, als je bestaat
haal me dan vandaag nog naar boven

Laat rust over iedereen komen
die zich voor me in hebben gezet
geef m'n beesten een goed thuis

Ik vind het leven een last
met steeds meer keien om me nek
Ik kon het al niet meer aan
maar nu
nu zeker niet meer

Gun me rust
dat geef ik jullie nu ook

Geen schuldige ook ik zelf niet!

 ************************

Ik heb in coma gelegen (kort)

En na dagen in het ziekenhuis ben ik overgeplaatst naar zo'n afdeling van verpleging
Van het Delta psychiatrisch centrum.
Van daaruit zou verder gekeken worden naar welke afdeling ik zou worden overgeplaatst.

Mijn ouders waren er weer voor me maar Bar had de stekker er definitief uitgetrokken
Ze kon gewoonweg niet meer

Hier vandaan werd ik overgeplaatst naar MFC Hellevoetsluis (het zelfde als in 1994)

1999-2000 Opname MFC Delta Psychiatrisch Ziekenhuis

Paniek ik zie en voel die groep weer

7 mei 1999 
 
Wil dat je verdwijnt
 
Ik heb het benauwd, m'n denken beneveld
ze schreeuwen hard, m'n lichaam besmeurd
ze zitten steeds aan me, ik kan niet weg komen
Wordt bedreigd, in mijn hoofd is het terreur
 
Waarom ben jij, steeds weer in mijn leven
Waarom wil jij, dat ik mezelf zo haat
blijf toch weg, ik wil je niet meer horen
Je moet toch weten, dat ik de dood niet mis
blijf toch weg, ik wil je niet meer horen
dan gaat het nu, ook niet zo mis
 
Ik zet m'n muziek aan, en ga op mijn bed liggen
m'n lichaam verkrampt, ogen stijf dicht
ben bang dat jij, van me gaat winnen
straks gaat het, gigantisch mis
 
Ik wil dat jij, verdwijnt uit mijn leven
Ik wil dat jij, voorgoed de hel in gaat
dat is de plek, waar jij thuis hoort
je getreiter, verdwijnt met de tijd
de hel is waar jij thuis hoort
weet dat ik, je nooit zal vergeven
ik heb geen spijt
 
 
 

Wat moet ik nou?

6 mei 1999 

Het lukt niet om te praten, ik zou niet weten hoe
Alles is zo erg somber, ik ben zo vreselijk levensmoe
Misschien dat jij iets weet, vertel het me dan gauw
Want zo zie ik geen toekomst,
om me heen is alles grauw

Voel me heel alleen, en ben mezelf zo vreselijk moe
Wil niet verder leven, maar waar moet ik dan naar toe
het is m'n tijd nog niet, dat heb ik nu wel ingezien

Als ik mezelf niet zou haten, zou 't vast beter gaan
maar het lukt me niet, en zeker niet zo helemaal alleen
Zal m'n huis op moeten geven, m'n beesten inclusief
ik zal beschermd moeten gaan wonen, daar ligt mijn
geluk misschien

Voel me heel alleen, en ben mezelf zo vreselijk moe
Wil niet verder leven, maar waar moet ik dan naar toe
het is m'n tijd nog niet, dat heb ik nu wel ingezien

Ik zal het er op moeten wagen, wil ik het licht nog is zien
maar dit is echt de laatste keer, daarna hou ik het voor
gezien
Ik moet het toch proberen, anders te leven,
ik maak een nieuw begin
Ik zal iedereen laten zien, mijn leven heeft weer zin

Want voel me niet allen,
ben ook niet meer zo ontzettend moe
Wil weer verder leven,
ga gewoon naar beschermd wonen toe
Het is nu mijn tijd, dat heb ik zeker weten goed gezien

Gedicht speciaal voor mijn moeder voor Moederdag

7 mei 1999 
 
(Op de melodie van Ne me quitte pas)
 
Speciaal voor jou...
 
Ga niet weg, lieve mam, blijf bij mij
Ga niet weg, ooit maak ik je echt wel weer blij
vertrouw op mijn inzet, wie weet dat het me lukt
Ga niet weg, ga niet weg
 
Ik zal opnieuw beginnen, ik maak m'n leven niet kapot
Ik zal mezelf niet dwingen, hoopt dat m'n angst dan stopt
Ik zal weer gaan lachen, ik zal weer lachen met jou
Voor jou en iedereen, maar speciaal voor jou
maar
 
Ga niet weg, lieve mam, blijf bij mij
Ga niet weg, ooit maak ik je echt wel weer blij
vertrouw op mijn inzet, wie weet dat het me lukt
Ga niet weg, ga niet weg
 
Ik zal hard knokken, zal beginnen vanaf de grond
voor jou, denkend aan jou, zo blijven we gezond
Ik zal alles geven, ik sta al te lang stil
Je vraagt , maar het geeft niet, dit is wat ik wil
maar
 
Ga niet weg, lieve mam, blijf bij mij
Ga niet weg, ooit maak ik je echt wel weer blij
vertrouw op mijn inzet, wie weet dat het me lukt
Ga niet weg, ga niet weg
 
Ik zal niet meer schuilen, wil met je praten dit keer
zal naar je luisteren, wat je zegt, keer op keer
Ik wil je zien stralen, dansend de kamer rond
en ik zal je schaduw zijn, je trouwe hond
 
Maar ga niet weg, lieve mam, blijf bij mij....
 

Bar, wil ondanks wat ik wenste alleen maar oppervlakkig contact

27 mei 1999 

 Verlaten

Telkens weer
dat gevoel
ik kan niet meer
wil niet meer

Ben bang
alleen
en verlaten
destructie word een dwang

Weet niet voor wie
wat
of waarom
Een dreigend donker
is al wat ik zie

steun
ouders
vriendin
beestjes
eigen huisjes
alles is weg

Weg
afgenomen
verlaten

Ik roep
maar word nimmer gehoord
ben alles kwijt
inclusief mezelf

waarom
voor wie
hoe
Moet ik verder

Telkens weer
dat gevoel
ik kan niet meer
wil niet meer

Ik sluit me af

29 mei 1999

 

het gedicht wat je links boven aan ziet

Ik sluit me af

Ogen spreken boekdelen
Maar ik wil je niet afschrikken
dus zal ik ze sluiten

Ik weet het, jij wilt het niet zien
Maar troost je
Want niemand durft te kijken
ook ikzelf niet

We zouden er in verdrinken
opgeslokt door het kwaad
al het licht is er uit verdwenen
de kaars is opgebrand

Ik ben op zoek
Maar durf niet te kijken
want ik zie de afweer in je ogen
als je me echt hebt aangekeken

Jou afgrijzen is mijn afgrijzen
We springen ieder een meter naar achter
de afstand vergroot

Alleen durf ik niet te kijken
maar steun vind ik ook niet
wat is er zo mis met mij
huist dan echt de duivel in mij

Iets verteld jou en mij
dat we ons niet mogen hechten
als we dat negeren
zal er dan een lawine over ons heen
dalen?

Als ik zie dat je me aan kijkt
en snel je hoofd afwendt
kan ik niet anders denken
dan dat er iets vreselijks in  mij huist

Dus zet ik mijn masker op of sluit m'n ogen alvast
nu ben ik onbereikbaar
maar wordt ook niet meer afgestoten