Borderline

2000 in vogelvlucht

Na een jaar opname in het MFC Hellevoetsluis waar ik heb moeten aanvaarden dat ik nooit meer zelfstandig kon wonen.
Misschien in de toekomst naar beschermd wonen toe, maar dat was nu toch echt te hoog gegrepen voor me.
Dus Besloten we in samenspraak dat ik naar de huisjes naast het MFC te verhuizen, de Goudesteinstraat genoemd.
Ik zou komen op medium stay, en de naastliggende huizen waren long stay.
Deze huizen zijn gekoppeld door een lange gang.
Ik had altijd het idee, ja jullie denken dat ik binnen ander half jaar klaar ben voor beschermd wonen, maar ik wist gewoon dat ik op de long stay terecht zou komen.
Het was qua begeleiding van psychiater en psycholoog, verpleegkundigen, en stagaires een hele fijne en goede tijd.
Eindelijk werd na heel het jaar (zo als bij iedere opname) gepuzzel met medicatie door deze psychiater een fijne cocktail samengesteld. waarop ik redelijk functioneer voor mijn doen.

Tegen depressie-Seroxat (Nog altijd)
Tegen stemmingswisselingen Tegratol (Nog Altijd)
Tegen verwarrende gedachte (En die groep zien, horen en voelen) Antipsychotica- Seroquel (Ik heb geen Psychoses)
(Nog altijd)
Tegen stress nu 2013 Truxal (toen der tijd seresta)
En een anti epilepticum tegen stemmingswisseling  Depakine (Toen)

Ik heb kort in deze huisjes gezeten en dat is van een fijne tijd naar een hele heftige tijd gegaan, naar een snelle periode van herstellen.
Mijn dieptepunt was toen ik weer continu getreiterd werd door die groep, alleen nu dreigde ze me ook met dat ik mezelf om het leven moest brengen anders zouden ze mijn ouders of broer wat aan doen.
Aangezien ik hun als echt beleef, en het er tegen vechten me binnen een paar dagen helemaal brak, bracht me dat tot het volgende


Ik stak mezelf in brand

Ik pakte midden in de nacht uit de huiskamer een aansteker van een roker die lag te slapen en stak mezelf in brand...
Het brandalarm ging meteen af, een hoop chaos, ik in de war, verpleging van verschillende units in mijn kamer.
En al wachtend op een ambulance kon ik alleen maar overal zenuwachtig om lachen, ik bleek in shock.
Ik mocht na behandeling in het ziekenhuis, brandwonden, waren wel heftig aan handen, borsten en een plek op mijn been, maar ik mocht terug naar Hellevoetsluis en hoefde niet in het ziekenhuis te blijven.
Alleen mocht ik niet terug naar mijn kamer, ik werd geplaatst op de crisis afdeling van het MFC, in afwachting op wat er verder met me ondernomen zou worden.
Het was een vreselijk eenzame tijd.
Ik mocht niet praten met mijn eigen psycholoog, psychiater, werd een soort van genegeerd...
(Al lag het MFC dan naast die huisjes, de behandelaren van beide units werken niet echt samen, ben je in de één zorgt het ene team voor je en zo ook bij het ander)
Achter mijn rug om werd er door mijn psycoloog en psychiater gevochten voor mijn behoud op het medium stay, want verpleging en mede bewoners wilde me niet meer terug, bang dat ik het gebouw nog is in de fik zou steken.
Ze hebben moeten vechten als leeuwen voor me, maar al wat ik wist was, dat er werd gesproken, dat ik misschien naar een permanent gesloten afdeling zou moeten.

 

Er was weer is zo'n moment dat ik beneden in de hal zat, ik voelde me overal uitgekotst en verloren toen Rob die mij nog kon van het mfc, (hij zat namelijk tijdens mijn opname in dat afgelopen jaar in dagbehandeling en kwam dan in de zelfde huiskamer als mij, al was hij mij toen niet zo opgevallen maar ik hem blijkbaar wel)
Hij kwam naast me zitten en begon met me te praten, en was lief voor me.
Ondanks dat mijn handen in het verband zaten en ik geestelijk behoorlijk afwezig was, vergeleken van de vrolijke meid die ik eerder geweest was.
Hij hield vol, hij was de enige die er voor me was, en hij kreeg het voor elkaar, ik werd verliefd op hem

Na een maand mocht ik samen met mijn psycholoog met de bewoners en verpleging gaan praten en uit dat gesprek zou moeten blijken of ik van hun terug mocht komen.
Dit was enorm eng.
Maar ik mocht terug komen.
Nooit is mijn plek daar meer het zelfde geweest.
En toen Rob door zijn ouders het huis uit werd gezet en hij op een woning kon reageren van de huurvereniging maar dat die alleen maar toegekend werd aan samenwonende.
Heb ik er voor gekozen hem te helpen, en samen die stap te wagen.
In middels waren we een half jaar super verliefd dus ik had ik er alle vertrouwen in.

Dat was oktober 2000
Bij het krijgen van de sleutel kwamen er ook meteen twee kittens, Snowy (leeft nog steeds) en zijn zusje Mogwai.
Rob en ik zijn altijd dikke maatjes geweest, hielden van de zelfde dingen zoals films kijken, muziek draaien, computeren, slapen...
Maar hadden ook de zelfde zwaktes, labiel, slecht in staat tot het huishouden, rommelig.
En leefde met ons financiën als God in Frankrijk, ondanks dat we allebei een uwv uitkering hadden.
Grenzeloos waren we.
Niks was gek genoeg voor ons
We kwamen binnen twee jaar bij een instantie die je geldzaken beheren en waar je een pasje van krijgt waar je maar één keer per week je boodschappengeld van kan pinnen.
Dit heeft drie jaar geduurd, we hebben het echt arm gehad, hebben heel veel op brood met suiker moeten leven.
Want deze stichting vond dat alle rekeningen die betaald moesten worden eerst betaald moesten worden en dan hielden we vaak de laatste weken geen leefgeld meer over.
Het was ook de bedoeling dat we kwijtgescholden zouden zijn van alle schulden na drie jaar, maar door veelvuldig wisselen van contact persoon en een valse beschuldiging dat we ons niet aan regels hadden gehouden waren we na drie jaar niets opgeschoten wat dat betreft.
Alleen ik had wel geleerd, dit nooit meer.
Dus sinds dien doe ik op de juiste manier de financiën en geef ik niet meer teveel uit.
Wat het huishouden betreft hadden we huishoudelijke hulp, een aantal jaren.

Toen 2004 Zelfvertrouwen Groeide enorm

Ik besloot te willen afvallen, woog ik in 1999 namelijk 67.5 kilo in 2001 was dat inmiddels ongeveer 100 en in dit jaar (2004) 105.5
Ik besloot dat ik het Atkins wilde doen met een draai van mezelf, geen suikers, geen koolhydraten, minder vet dan daarin toegestaan
Binnen een jaar woog ik 75!
En straalde ik van het zelfvertrouwen.
Deed inmiddels alweer een jaar oppaswerk en werkte als vrijwilligster op een Montessori school in de bibliotheek
Het huishouden ging me prima af!
Alleen begon ik me te ergeren aan Rob, hield ik nog wel van hem....
Ik kwam er achter dat ik niet meer dan broer-zus relatie voelde voor hem en om daar nou voor te kiezen tot je tachtigste...

2005 Ging ik op mezelf wonen

Ik vond het heel moeilijk om de stap te zetten, ook omdat ik bang was dat rob in een opname zou komen als ik een punt zou zetten achter de relatie.
En dan te weten hoe rot ik het zelfstandig wonen tot nu toe had gedaan...
Maar ik hakte de knoop door.
Ging weer in Spijkenisse op mezelf wonen en dat is nu alweer 8 jaar!
Ik nam de hond en katten mee.
Had via marktplaats gevraagd of iemand een inrichting had want wilde Rob niet in een afgebroken huis achterlaten
En daar reageerde een ontruimingsdienst op die een huis ging leeg halen en normaal ging dat de container in en ik mocht wel komen kijken wat ik ervan kon gebruiken!
Jaren heb ik met trots deze meubels gehad, was wat ik zelf voor elkaar had gebokst!
Het staat nog her en der in mijn huis, kan er geen afstand van doen...

2012

Middelen om mezelf te kunnen herstellen

 23  mei  2012 

Mijn vertrouwde hulpverlening veranderd na jaren van werkwijze dit doet dat met me

23 mei 2012 

Vertaald in een verwerkings- filmpje: Pit team word Fact team

In tekst uitgelegd hoe ik het heb gedaan:

 

Hersteld maar nu een stuiterbal

Hyper, help me begrenzen

 29  mei  2012 

  1. Eerst inzien dat ik stuiter
  2. Toen contact met hulpverlening (eigen) opgenomen en als raad gekregen:
    -Als muziek je hyper maakt dit even niet luisteren
    -Actieve momenten afwisselen met rust momenten, bijvoorbeeld
    's ochtends een half uurtje met of zonder de honden fietsen, en daarna lezen
    Zo ook de middag
    -Goede zelfzorg wat betreft de maaltijden en drinken
  3. Wanneer dit niet helpt zo nodig medicatie slikken op vastte tijdstippen en misschien in de middag
    een uurtje slapen

 

 Mijn hond gilde het plotseling uit van de pij, dit maakte me somber

 01 juni  2012 

Aika, mijn greyhound werd ziek, ik wist niet wat ze had.
Ze gilde het uit van de pijn bij het opstaan en ook wanneer ze weer wilde gaan liggen.
Het was vrijdagavond laat met het pinksterweekend op komst.
Dus geen dierenartsspreekuur.
Ik maakte me ernstige zorgen, al had ik wel het idee dat het iets met haar darmen/buik te maken had.
Aangezien die ernstig gespannen en keihard was, zo hard als staal. (Later is gebleken dat het een lage hernia is)
Ik ben naast haar op bed gaan liggen en ben haar buik zacht gaan masseren, daarmee ontspande de boel wel.
Ik heb toen het verminderd was, mezelf rust gegund, en ben naar mijn ouders gegaan, want ik werd er heel naar van om het aan te zien, en zij wilde alleen maar liggen waar ze lag.

Aangezien het dagen aanhield zakte ik steeds dieper in een dal en mezelf weg.
Ik werd er down van en wilde niet meer naar buiten of wat dan ook

Maandag, tweede pinksterdag, mezelf een schop onder mijn kont gegeven mezelf als opdracht gegeven om naar Heenvliet te fietsen, want daar was braderie.
En wat bleek na drie kilometer had ik het alweer naar mijn zin en was ik vrolijk en heb ik het erg leuk gehad.
Aika was inmiddels weer opgeknapt trouwens.

Dinsdag zette ik het door om met de honden te wandelen naar de woonboulevard waar ik even een dingetje moest halen

Beweging linken aan iets leuks motiveert mij dus duidelijk en haalt me uit een vervelende stemming

Hieronder een oefening hoe ik al fotograferend mezelf dwing hoe ik letterlijk van binnen naar buiten probeer te keren  : Oefen om je aandacht weer naar buiten te krijgen

2013 En hoe doe ik het, Top!

Heb soms nog hele zware momenten, maar die duren nu maar een paar dagen.
Er op zo'n moment op vertrouwen dat het over gaat kan ik nog altijd niet.
Hoop dat dat ooit wel zo is.
Maar heb hele goede begeleiding, goede sociaal verpleegkundige waar ik gesprekken mee heb (FACT-TEAM) en een goede psychiater. Het fijne van deze hulp is dat het een telefoon nummer heeft dat je dag en nacht kunt bellen, ook kan je je hulpverleners emaillen, dat doe ik persoonlijk liever.
Aangezien mijn hulpverleners kantoor uren werken ken ik degene niet die de telefoon op neem en ik vind de vraag: "Wat zou je normaal doen in deze situatie"zo irritant, dan is het net of ik mezelf antwoord zit te geven.
Het is wel een enkele keer nodig geweest, en dan is het wel fijn dat het kan, vroeger , draaide ik door omdat ik niemand kon bereiken en nu stopt het daar waar ik contact op neem.

Ik kan verder het huishouden en financiën sinds ik op mezelf woon redelijk goed aan en zorg goed voor de dieren en daar ben ik erg trots op.

Voorbeelden van afgelopen jaar waar het niet lekker ging:

Boete Hondenuitlaat bracht dagen me in totale verwarring

Mijn vader zegt altijd: je bent nog Roomser dan de paus
Aangezien ik me altijd heel erg aan de regels hou.
Ik zet geen grofvuil buiten wanneer het niet mag, zet niet eens heel kort een vuilniszak op de galerij, neem geen boodschappenwagen van de winkel mee naar huis, fiets niet zonder licht, laat geen honden los waar het niet mag, of hun behoefte doen waar niet mag....

Ik zie het meer zo, ik hou niet van conflicten, kan me geen boete permitteren en het zit ook wel in mijn aard.
Maak ik en daar door de hond een keer een fout worden we direct gesnapt door langsrijdende burgerwacht.,
zo 125,00 euro boete!

Ik kon wel janken van schrik.
Ik was mezelf een paar dagen een beetje kwijt, want ik was toch diegene die zich altijd aan regels hield?
En hoe moest ik dit gaan betalen...?

Maar na de tranen weggeslikt te hebben kwam ik gelukkig al snel tot een oplossing:
Bij thuiskomst meteen gegoogeld of ik geen recht had op eerst een waarschuwing.
En waar vond ik mijn geluk, op de gemeentelijke website, "ctrl -prtscrn"  en opgeslagen voor in beroep.

Wel was ik nog dagen in war alsof mijn persoonlijkheid een duw had gekregen, maar fotoshoppen helpt mij dan relativeren.

Een jaar later kreeg ik antwoord van het justitieel ministerie, ik hoefde door het gevonden document de boete niet te betalen!

--------------------------------------------

Na de officiële stop van oppas werk, deed ik nog twee en een half jaar mijn functie vrijwillig...

Maar ook daarvoor gooide ik een jaar geleden de handdoek in de ring, het lukte me gewoonweg niet meer .
Ze konden niet meer van me op aan, vond ik, ik was te dikwijls niet in staat om op ze te passen, door hoe ik functioneerde en of hoe ik me voelde.

Mijn vriendin op wiens kinderen ik dus nog vrijwillig tot voor kort oppaste, liet wel weten dat ze het soms niet zo goed trok.
Ik adviseerde haar toen zelfs tot mijn eigen verbazing, waarom begin je niet weer aan een nieuwe oppas?
Nooit had ik verwacht deze woorden uit te spreken, want onze vriendschap is ontstaan uit een werkrelatie.
Ik werkte 2 jaar officieel als hun oppas en daarna twee jaar vrijwillig op vriendschappelijke voet.
En ik had altijd het idee, het zijn mijn jongens en niemand anders zal voor ze zorgen als oppas, al moet ik mezelf voorbij streven.

En toch koos ik een jaar geleden voor mezelf, eerst stak ik mijn energie in hun gezin en kon ik verder niks.
Nu wilde ik energie hebben om mijn huishouden goed te doen, met mijn honden iedere dag een uur te kunnen wandelen en energie hebben voor dingen als photoshop op creatief gebied wat ik in een jaar heb aangeleerd via youtube.

Maar omdat ik zelf het idee van het beginnen aan een oppas had geopperd kwam het volgende me als een doodsteek in mijn hart:

 Ze hebben een andere oppas

Doodsteek:

Het is een week waarin ik probeer te balanceren tussen down, shock, normaliseren en heftig.
Waarin ik niet eens contact krijg met mijn vriendin Bar.

Vanavond, ik was oppassen vanmiddag op de twee jongsten (eigen voorstel)
omdat ik zin had in gezellig kletsten met hun moeder en quality time met de jongens.

Na het eten verteld ze me uit het niets opeens, toen ik trots zei dat ik bij het bloedprikken als oppas werd gevraagd maar dat ik dat uiteraard afwees, dat diegene is via marktplaats een advertentie moest zetten.
Want zij hadden ook binnen de kortste keren 10 reacties....

Zo en dan maar luchtig blijven terwijl die dolk in je hart zit.
De kinderen zitten er tenslotte ook nog bij.

Het is verdomme niet dat ik niet meer wilde oppassen maar het niet meer kon.
Vond ik van de week nog zo lief dat Stan zei: "Je blijft toch hier hè, je gaat toch nooit meer weg. Je moet hier blijven wonen."
zegt ze als doodsteek er doodleuk nog achteraan dat de kennismaking goed ging en dat Stan meteen tegen haar zei:"jij gaat niet meer weg hè."

Meer pijn heeft ze me niet kunnen doen.
Ik weet heus wel dat  het niet speciaal is dat Stan dat zegt tegen mij maar dat dat hoort bij zijn leeftijdfase dat had zijn broer ook, maar mag ik er wel even van genieten.
Kijk ik geef toe aan mij heb je niks meer als oppas, zo heb je twee weken veel aan me en dan lig ik er weer twee maanden uit.
Maar waarom niet gewoon open kaart spelen.
Ik was toch zelf degene die opperde waarom ze niet weer is iemand aan nam...
En nu moet ik het op zo'n rare manier horen...

Ik kan wel janken, o nee dat kan ik niet alleen bij vlagen denk ik dat wel

(Drie kwart jaar later zie ik wel in dat ik het veel te emotioneel heb ervaren en haar kennende heeft ze me dit er niet mee aan willen doen, maar ja dat is wel wat bij een borderliner gebeurd met emoties)

 ----------------------------------

Na jaren zie ik dagen lang weer die groep

April 2013 

Apothekerskast in mijn hoofd

Woensdag bij het gesprek met mijn psychiater kwam door één zin mijn trauma los.
Mijn moeder zegt al wel eens, jij verwerkt niets, je hebt in je hoofd gewoon een
apothekerskast zitten met van die laatjes.
Als je iets mee maakt gooi het er in, probeer het dicht te krijgen en hopen dat het dan maar niet meer
open gaat.

De zin die de psychiater zei was helemaal niets bijzonders, we hadden het over mijn dromen, en ze lag iets uit en zei op een gegeven moment zoiets van, er zijn dingen die je misschien wel miljoenen keren heb moeten mee maken en dat vind ik heel erg verdrietig voor je....

En bam, ik dissocieerde en het kwam drie dagen niet meer goed met me.
Ik ervoer die groep weer als echt, was bang, lag thuis in bed, totaal in paniek
Tot niets in staat.

Zo ervaar ik de groep:

  • Ze bedreigen me met woorden van een afstand en schelden me uit.
  • Het zijn ongeveer zes jongens en één meisje
  • Eerst trekken en duwen ze me
  • Uiteindelijk scheuren ze mijn kleding van mij af
  • Betasten me overal en dat gaat door tot wurgen en verkrachten

Volgens mij is de keer dat ik mij in brand stak de laatste keer dat ik de groep zo heftig heb ervaren (2000)

Net niet verzopen...

Ik ervaar de groep na een hele intensieve woensdag, donderdag en vrijdag tot laat in de middag, nu niet meer.
De lade is weer gesloten heb ik het idee.
Ik ben helemaal kapot.
Het is nu Zaterdag
Dagenlang leefde ik in een nachtmerrie, had het gevoel dat ik er nooit meer uit zou komen.
Dat ik terug in de tijd geworpen zou worden.
Opname, huisdieren kwijt, huis kwijt, zelfstandigheid kwijt en weer een psychiatrische patiënt...
Godzijdank voelt het alsof het toch echt achter me ligt.
Maar het voelt alsof ik net niet ben verzopen.
Het strand opkrabbel en echt van niets weer alles op bouwen.
En dat stellen die raderen voor.

 Robot

Een week later wist ik van die raderen een robot te bouwen.
Wat er voor staat dat ik de afgelopen week alles heel bewust mezelf opnieuw heb aangeleerd.
Stap voor stap moest inprenten bij mezelf, omdat niets meer vanzelf ging.

Moest werken met afwerklijstjes waarop ik bijhield
*wanneer en of ik gegeten had,
*honden en poezen te eten had gegeven
  en of had uitgelaten,
*medicatie had ingenomen.

Na dit drie dagen heel erg geprogrammeerd te doen kreeg ik weer grip op mezelf
En lukte het me ook weer om dingen uit mezelf te onthouden en extra dingen te ondernemen zoals boodschappen

Al liep ik eerst buiten met verschrikte ogen en reacties rond.
Nu ben ik een week verder en heb ik zelfs vandaag van de zon genoten en een extra rondje van drie kwartier met de honden gewandeld.

Door deze laatste photoshop te eindigen met de zin:
Durf te vertrouwen op de hulp en tools die je hebt opgebouwd."
Sloot ik daadwerkelijk deze intensieve anderhalve week af en kan ik verder.


 

De stille Borderliner


(geen afbeelding van mij)

13 mei 2012 

Zo zie je maar dat je na het hebben van bijna 20 jaar Borderline dat je nog altijd verrast en vooral plotselinge herkenning zie op een website van een ander. Zie onderstaande link voor hele artikel/site:

De stille Borderliner

De zinnen die recht uit mijn hart hadden kunnen komen waren:

-Soms lijkt het alsof ik alleen maar naar het leven kijk en er niet aan deelneem. Ik voel me een buitenstaander
-Een depressie is een naar binnen gerichte woede. Verdriet en woede zijn de verschillende uiteinden van de depressieschaal. Als je droevig bent gil je van binnen en als je boos bent gil je aan de buitenkant.
-
Ik heb geen enkele twijfel dat ik een stille borderliner ben. Ik heb mezelf altijd gehaat. Ik dacht vroeger dat ik een bepaalde macht had over mensen. Ik dacht dat ik mensen pijn kon doen.
-
Er waren periodes dat ik mezelf wilde doden. Ik was niet suïcidaal. Het was eerder moord.

Ik weet nog wel dat toen bij mij de diagnose borderline gesteld werd ik dacht:
Ik ben toch niet zo'n in me zelf snijdend iemand die daarna naar de hulpverlening rent?
Daar herkende ik me toen der tijd helemaal niet in, later heb ik mezelf ook wel beschadigd, maar dat deed ik toen ik zelfstandig woonde in een omgeving dat niemand de gevolgen zag.
Ik deed dit in een dissociatieve toestand.
Maar gelukkig is het niet een standaard uiting van mij zelf geweest.

Inmiddels weet ik dat degene die dat wel doen een andere manier hebben dan ik, ik viel flauw
Ze niet hysterisch of aandacht trekkend
Maar als 19 jarige kende ik zulke meisjes en ervoer dat toen anders omdat ik er geen verstand van had omdat ik de diagnose zelf nog niet had.
En toen in 1994 die diagnose dan wel gesteld werd, zag ik zulke meisjes voor me en vond dat ik niet op hun leek.

Waarschijnlijk omdat ik achteraf gezien een Stille Borderliner ben.

Alhoewel, hoe stil ben je met meerdere keren flauwvallen op een dag.
(Die op epilepsie leken en twee uur konden duren....)